سران کشورهای گروه هفت (G7) تصمیم گرفتند برای نخستین بار یک سازوکار مشترک در خصوص مواد معدنی حیاتی ایجاد کنند؛ یعنی تا سال ۲۰۳۰ وابستگی خود به هر تأمینکننده غیرعضو گروه هفت در زمینه #عناصر_خاکی_کمیاب و آهنرباهای دائمی را به کمتر از ۶۰درصد کاهش دهد. این اقدام با پاسخ امروز چین روبرو شد و در بیانیهای آن را تضعیف نظام تجاری جهانی خواند.
سیطره و ورود بیش از حد دولت به سیاستگذاری و بنگاهداری اقتصادی، انگیزه لازم برای رقابت و نوآوری را از بنگاههای فعال سلب نموده است در حالی که نسخه مدیریت دولت بر اقتصاد نیز، نه در ایران بلکه در سایر کشورها در طول دهههای گذشته نتیجه نامطلوبی داشته است و به طور کلی نظام عرضه و تقاضا را بی اثر و یا محدود میکند.
یادداشت محمدمسعود سمیعینژاد، معاون وزیر و رئیس هیأت عامل ایمیدرو، به مناسبت گرامیداشت روز کارگر
مفهوم توسعه پایدار برای نخستینبار در گزارش برونتلند (Brundtland Report) در سال ۱۹۸۷ از سوی کمیسیون جهانی محیط زیست و توسعه سازمان ملل مطرح شد و به دنبال رفع نیازهای توسعهای نسل کنونی، بدون به خطر انداختن تواناییها و فرصتهای بالقوه نسل آینده در تأمین نیازهای خود است.
بیش از سه دهه پیش، در بیستوسومین روز از دیماه ۱۳۷۱، هنگامی که نخستین شعلههای کورههای فولاد مبارکه در دل کویر افروخته شد، کمتر کسی گمان میبرد که این خاک، به قلب تپنده اقتصاد ملی و نمادِ تام و تمام خودباوری بدل شود. امروز، وقتی صحبت از فولاد مبارکه باشد، صحبت از یک واحد صنعتی نیست؛ سخن از شریانی حیاتی است که خونِ توسعه را در رگهای این سرزمین جاری ساخته است. فولاد مبارکه در 33 سال دوران فعالیت و بلوغ و توسعه و جهان ترازی خود در ایران اسلامی، در مسیر همزیستی مسئولانه با جامعه پای گذاشته و این مرامنامه در تمامی تصمیمگیریها و اقدامات این گروه صنعتی مشهود است.
«درآمدی بر روانکاری و صنعت روانکار در ایران و جهان» رونمایی شد
تحول سبز در صنعت ساختوساز با ورود پسماندهای فولادی
